Mijn lieve vriendin Monique heeft veertien dagen een hondje op bezoek. Maar dat is wennen. Het puppie springt werkelijk alle kanten op, likt m'n gezicht schoon als ik haar wil zoenen en wil constant met me spelen. Mijn respect voor de hondenbezitters is dan ook een stuk groter geworden. Uiteraard moet het beestje worden uitgelaten. Mopnique loopt dan ook regelmatig met het hondje te wandelen in de bosrijke omgeving waar ze woont. Opvallend is dat meteen het contact met andere hondenbezitters. Kennelijk zitten de honden niet aan een band, maar krijgen deze hondenbezitters ook onderling een band.

Het zou voor mij allemaal niets zijn. Zo'n hondje slokt werkelijk enorm veel aandacht op. Begrijp me goed, ik ben niet jaloers, maar het moment moet nog komen dat ik naast haar wakker word. Dan ben ik uiteraard benieuwd of het hondje me dan ook bespringt.....

Eerlijk gezegd heb ik er nooit over nagedacht hoe het zou zijn om een hondje te hebben. Ik heb het al druk genoeg met mijn twee goudvissen, die veel tijd en aandacht vergen....Ik hoef ze enkel eenmaal per veertien dagen te verschonen en dagelijks een paar korrels te geven.

Maar Monique, chapeau, ik zou het niet kunnen. Voor de volgende keer heb ik overigens wel een washandje bij me. Of kan het geen kwaad als zo'n tongetje helemaal over je gezicht gaat en zo'n hondje brutaal ook in je haar gaat zitten?